ਜੀਭ 

ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਦਾ ਸੀ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਅਨੇ ਮਾਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਧਮਕੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ! ਹੁਣ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਬੋਲੇਗਾ?

ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿਆਓ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।” ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਿਲਵਾਨ ਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਿੱਟੀ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਸਿਆਣੇ ਆਦਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਆਦਮੀ ਦੀ ਜੀਭ ਕੱਟ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਜੀਭ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਗਲਤ ਹੈ?” ਆਦਮੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਡੰਗ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ, ਪਰ ਕੌੜੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਦਿਲ ‘ਤੇ ਲੱਗੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਜੀਭ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਕੌੜੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।” ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਕਿ ਉਹ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੌੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿਆਓ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।” ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਕੋਈ ਘਿਓ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੰਡ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਦ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਲਿਆਇਆ। ਪਰ ਅੱਜ, ਸਿਆਣਾ ਆਦਮੀ ਫਿਰ ਇੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਆਦਮੀ ਦੀ ਜੀਭ ਲੈ ਆਇਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਓਹ! ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਜੀਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੁਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅੱਜ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਚੀਜ਼ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਭ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋ?” ਆਦਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਰਾਜ! ਜੀਭ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਦੋਵੇਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਸਤਿਕਾਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁੰਦਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਵਰਤੋ। ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਜੀਭ ਨੂੰ ਲੱਗੀ ਸੱਟ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੀਭ ਦੁਆਰਾ ਲੱਗੀ ਸੱਟ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।”